نوروز تان پیروز

یکی دیگر از داستانهای علی رضایی

منتظر نقدهای استادانه تان هستم

برای آخرین دفعه

من و تو روی سکوی کنار چمنها نشسته بودیم، مردی روبه روی ما خوابیده بود، ساعدش را روی چشمانش گذاشته بود، گاهی دستانش را بر هم می زد، تا مگسهای را که کنارش می آمدند بپراند چند گنجشک آرام آرام روی زمین می جهیدند، تو در حال شعر خواندن بودی، برای اینکه گنجشک ها نپرند، تو از جایت تکان نمی خوردی، شعر را آرام می خواندی، گنجشکها با صدای پای دخترکی پریدند مرد انگار سالها مرده بود، تو انگار شعر نخوانده بودی ، آسمان را سبز می دیدی،

کتاب را بستی، سیگارت را برداشتی، سیگارهایت روی زمین افتاد، سیگارها مثل درختانی که دور از چشم جنگلبان بریده شده بودند روی زمین خودنمایی می کردند، توسیگارها را ندیدی و پا روی آنها گذاشتی،

می خواستم یکی از سیگارها روی زمین را بردارم، مرد خمیازه ای کشید و به آسمان خیره شد، سوراخ کوچکی از برگهای درختان    به دور مانده بود، چشمهایش را بست ، روی دست من نقش نگار کف کفشت افتاد، تو نفهمیدی آتش سیگارت افتاده و به آن پک می زدی، دود از بینیش خارج می شد، من فکر می کردم ، کلاغها روی شاخه نشسته بودند ، گاهی تک صدایی می دادند ، پاهایی جلویم را گرفت مرد را نمی دیدم، دستانی حلقه شده، شکمی برآمده به دنبال اسم می گشتند، گوش پسرکی کشیده شد، مرد دیگرآنجا نبود، باد شمشادها  را تکان می داد، زنبوری راهشی را گم کرده بود، باد بوی تعفنی را آوردتو خمیازه ات را نیمه تمام گذاشتی،

آفتاب روی دفتر من را گرفته بود، ولی باد نگذاشت که بماند،

ـ آی آدمها بر ساحل نشسته شاد و خنداندید

بچه گربه ای به چشمانم خیره شد، چشمان معصومش را دیدم ، چشمان سرخ تو را فراموش کردم موتور سوار سبز پوش به چشمانت خیره شد، تو می خواستی فرار کنی اما نتونستی من چشمانم را بستم گربه روی پایم نشسته بود، سرش را به پایم می مالید،

ـ خانه ام ابری است اما          ابر بارانش گرفته است.

روی سکوی کنار چمنها کسی نبود یک کتاب همراه بسته خالی سیگار آنجا افتاده بود

پنج شنبه 11/4 مرداد 1386

شب فراموشي

صداي سوت زدنش در خيابان ميپيچيد. چند دقيقه يكبار ماشيني به سرعت از خيابان رد ميشد. كسي در پياده رو نبود. آهسته قدم ميزد، به تمام ديوارها توجه ميكرد. تمام اعلاميه ها را ميخواند. توجه اش به گوشه اعلاميه اي كه چند اعلاميه ديگر رويش آورده بودند جلب شد . سعي كرد اعلاميه هاي ديگر را بكند اما نتوانست، فندكش را روشن كرد تا خوب ببيند . دستش را به ديوار ميكوبيد. گوشه اي از انبوه اعلاميه هايي كه روي هم آمده بودند را از ديوار جدا كرد، فندك را به زير آن برد . اعلاميه اي از جيبش بيرون آورد، گوشه را با گوشه هاي اعلاميه مقايسه كرد. تكه هاي سوخته چشمك زنان روي زمين مي آمدند. سوت زدن را شروع كرد. آهسته به حركتش ادامه داد. ناگهان صداي سوت قطع شد.

_ امشب ديگر اثري از تو باقي نميماند همه فراموشت ميكنيم.

                                                                                                خرداد 1386

شوكران

ساق چپ زن دختر كنار ركاب ماشين پيدا شد.سيگاري روي زمين اُفتاد.مردي زير آفتاب چمباته زده بود، زير لب گفت ( خدا حفظش كنه )

صداي دزد گير ماشين زنها را ساكت كرد، دختر مقنعه اش را جلو داد.زنها لا الله الا اللهي گفتند وبه سبزي پاك كردنشان ادامه دادند.

مرد رمال چيزي در گلوي خود انداخت و قلپي چايي رويش خورد، مرد پيش دختر آمد و گفت:        (( آبجي آتيش داري )) دختر نگاهي به او انداخت و زير لب گفت (( اَلوات ))و به طرف رمال رفت.رمال ميكروفن را برداشت و ميگفت.

هر  كَس دختر دم بخت داره ،

هر كس بچه اش نميشه،

هركَس شوهرش مريضه ،

هركَس چيز خورش كردن ،

دواش پيش منه ، خونَت جِن داره بيا پيش من تا فراريش بدم .

دختر رمال را صدا كرد. رمال ميكروفن را كنار گذاشت  و گفت (( بله خواهرم ... ))

دختر با لحني مرتعش گفت (( براي سلامتي مسافر هم دعا داري ))

رمال ريشش را خاراند و گفت (( الساعه برات آماده ميكنم )) دختر لبخندي زد.

رمال كاغذي را در پلاستيك گذاشت. مقداري پول به رمال داد. رمال گفت (( انشا ا... سالم ميرسد‌))

تايمر112 را نشان ميداد، دختر سرش را روي فرمان گذاشت

-          ببين خانم عاشقتم. به خاطر شما خواب و خوراك ندارم، تو را به  خدا اين شماره رو بگير.

دختر صورت پسر را ورنداز كرد.پشت سبيلش تازه سبز شده بود. شماره رو تو جيبش گذاشت و به راهش ادامه داد. به خانه رسيد در را باز كرد صداي پاپا را شنيد:

-          دختر ورپريده تا حالا كجا بودي؟ زري اون كمربند رو بده تا سياش  كنم.

بوق ماشين ها او را به خودش آورد. به سرعت حركت كرد . داخل كوچه اي پيچيد، زنگي را سه بار فشار داد، دستي از لاي در پول را گرفت و بسته اي در دستش گذاشت. به خانه رفت.روي تخت دراز كشيد، چشمانش را بست.

                                                                          *    *     *

پسر از دور نمايان شد، خودش را به او رساند. كنار هم حركت كردند، پسر دستش را گرفت. او احساس غرور ميكرد. رفت و آمدهايشان ادامه داشت تا اينكه يكروز پاپا آنهارا باهم ديد.

دختر در خانه زنداني شد، زري به او غذا ميداد، يك روز زري گفت:  ((پاپا مجنون خان رو زدش براي مردن. حالا هم مجنون خان آب خنك نوش جان ميكند )) خنده اي كرد و درب را قفل كرد.

يك ماه بعد پاپا اجازه داد كه به مدرسه برود. يكروز در راه بازگشت ، ماشيني جلويش يستاد، او را به زور داخل ماشين انداختند . پسر دستمالي را به دهانش گرفت، پلكهايش سنگيني ميكرد.

با سيلي محكمي از خواب پريد.در جايي تاريك بود، چشمانش كم كم چيزهايي را ديد. او را به يك ستون بسته بودند، پسري را ديد ، صورتش آشنا بود. پسر آستين دختر را پاره كرد، دختر التماس ميكرد ، دندانهايش را روي بازوي دختر فشار داد. دختر ناي جيغ زدن نداشت.فوراً سرنگي را در دستش خالي كرد. چشمان دختر رو به سياهي ميرفت.

چشمانش را باز كرد.پاپا و زري بالاي سرش بودند. براي اولين بار گريه پاپا را ديد، پاپا گونه دختر را بوسيد.

چشمانش را باز كردتمام بدنش درد ميكرد .زرس بسته اي به او داد و گفت: اين رو پست آورده، بسته را باز كرد . چند تا سرنگ و مايعي كه در يك شيشه بود. فوراً سرنگي را پر كردو در دستش فرو كرد.

چشمانش را باز كرد، به قاب عكس روي ميز آرايش خيره شد. فكر اينكه بعد از 20 سال او را ميخواهد ببيند كلافه اش كرده بود. زنگ موبايل را سر ساعت 4 تنظيم كرده . كيفش را باز كرد، بسته را بيرون آورد، مقداري از ماده سفيد رنگي رادر قاشقي ريخت و آنرا گرم كرد. آنرادر سرنگي كشيد.مچ پايش را بالا زد. سرنگ را فرو كرد، سيگاري روشن كرد و به قاب عكس نگاهي انداخت، چيزي زير لب زمزمه كرد.

                                                                  *       *       *

صداي آژير تمام كوچه را بيدار كرد. زني روي خاك نشسته بود و آهسته گريه ميكرد. پاپا عصبي بود زن به سمت پاپا رفت و گفت:

-          تو اين كا رو كردي ، بعد از 20 سال ميخواستم ببينمش، تو كشتيش ...

پاپا مشت محكمي به ديوار زد.

13/12/1385                پايان

علي رضايي دانشجوي ليسانس فيزيك هسته اي

متولد تيرماه 1366

از 10 سالگي با سرودن شعر پاي به دنياي ادبيات گذاشت.

پس از سالها فعاليت در اين زمينه در سال 1382 با راهنمايي استاد گرانقدري چون عليرضا روزبهاني قلمش را در باديه داستان و داستان نويسي فرسود.

وي هم اكنون به عنوان يكي از نويسندگان برتر غرب كشور در استان همدان به شمار مي آيد

وي حال در كنار خلق داستان مسئوليت فصل نامه ادبي بامداد را نيز بر عهده دارد .

با مطالعه داستانهاي اين نويسنده بسيار جوان و خلاق با او و افكار بسيار جالبش آشنا خواهيد شد .

(( متن برگرفته ازوبلاگ انجمن نويسندگان جوان ملاير نوشته مصطفي ميرزايي پيهاني مي باشد ))