محاق ادب

1tar2tar3tar — Wed, 23 Jul 2008 22:40:18 GMT

به نام خداوند ایران زمین

چندي است كه مشكلات باعث شدند كه از وب نويسي مرا دور بدارند.در اين راه بيشترين كمك را به من دوست عزيز و ارجمندم آقاي مصطفي ميرزايي زحمات زيادي كشيده اند و عمده انتقال نوشته هايم را با فعاليت در وبلاگ انجمن نويسندگان جوان ملاير به عهده گرفته اند.

با پوزش از كليه ي اساتيد شعر تنوعي دادم و چندي از اشعار قديمي ام را كه بيشتر به دل نوشته شباهت دارند را تقديم شما عزيزان جان مي كنم .اميد دارم نظرهايتان در مورد كارها از بنده حقير دريغ ننماييد .

نامشان زمزمه نيمه شب مستان باد

تا نگويند كه از ياد فراموشانند (م. سرشك )

يا حق

....................................................................................................................

معشوقه ام

در كوچه ي خيال پيچيد

ليكن من

تا آخر خيابان عشق را رفتم

آدينه ي 28 /2 / 1386

.............................................................................

راز نگاه :

نگاه من در نگاه تو ضرب شد

نگاه ما به توان دو شد

ولي نميدانم چرا ؟

جذر نگاه ما

نگاه غريبه اي بر اين عشق بي حاصل بود .

7 /3 / 1386

....................................................................................................................

تصوير تو در آينه معلوم نشد

تصوير من در شيشه تنها بود ،

تصوير ما روي آب همديگر را بوسيد

ولي حيف

آب راكد شد .

.................................................................................................................

دخترك النگوي پلاستيكي اش را به

پدر داد

و گفت:

پدر برو ولي وقتي برگشتي محبت را پشت در خانه

تنها نگذار

............................................................................

تقديم به استادم آقاي عليرضا روزبهاني

چشمهايت را بگشا

و بر غريبي مان گريه كن

زيرا

من چشمهايم را براي غربتت دادم .

شايد تو هم

چشم نداشته باشي

كه براي من گريه نميكني ؟

25/2/1386

........................................................................................

باغ آفتاب:

فردا كه به باغ رفتي

به گلهاي من نيز سر بزن

چرا كه چندين وقت است

آنها سيراب نشده اند

و روي آفتاب را نديده اند .

اگر آفتاب را ديدي ، به او بگو

هر روز در آب به تو سنگ ميزنم

تا مغرور نشوي و فردا بيايي

.......................................................................................

عكاس هميشه دوربينش همراهش است،

نويسنده قلمش ،

پيرمرد عصايش ،

ولي اين عاشق بيچاره

از همراه داشتن يادت هم مي هراسد

خرداد 1386

......................................................................................

تقديم به برادر عزيزم مصطفي ميرزايي

گزيدن يكي از تو كم است

گزيدن همه نا ممكن ،

اي كاش

در اين كنكور

من براي تو قبول شوم ،

نجوايي از خاك برخواست :

(( نا ممكن ها روزي ممكن ميشوند .))

خرداد 1386

........................................................................

1tar2tar3tar — Tue, 22 Jul 2008 22:46:18 GMT

يكروز كه من نبودم تخت جمشيد را غارت كردند

اكبر اكسير از معدود اديباني است كه به دور از پايتخت و پايتخت نشينان مغرور شهرتي فراخور كسب كرده و به حق شهرتي واقعي و ماندگار است. در كسب شهرت و شناخت سبك شعري و نو آوري اكسير بي شك موثرترين كار را روزنامه ي وزين اطلاعات انجام داده است.

خوب خاطرم هست در يكي ار روزهاي زمستان سال 1385 كه در ضميمه اطلاعات مقاله ي مفصلي در باره ي شعر طنز و فرا نو از قلم استاد بزرگ و بي بديل ، بهاء الدين خرمشاهي نوشته شده بود كه در آن به طور مفصل به نقد شعر اكبر اكسيرپرداخته شده بود . اين اولين آشنايي من با شعر اكسير بود . جمله اي از آن مقاله مرا مجذوب خود كرد

" (( بي شك اكبر اكسير ، پدر شعر فرانو در ايران است )) "

كتاب اول آقاي اكسير – شعر فرانو - (( بفرماييد بنشينيد صندلي عزيز )) چندان شهرتي پيدا نكرد. ولي كتاب دوم-(( زنبورهاي عسل ديابت گرفته اند )) با اقبال عمومي مواجه شد و توانست جايزه ي كتاب سال طنز حوزه ي هنري و منتخب كتاب سال جمهوري اسلامي را در سال 1385دريافت نمايد.

او ميدانست كه مردم ايران ديگر وقت و حوصله ي خواندن قصايد و مثنوي را كمتر دارند و در مشكلات غرق هستند ولي لحظه اي را ميخواهند كه در پس لبخندي به تفكري عميق فرو بروند. به شعر (( در پادگان )) از مجموعه ي – ((زنبورهاي عسل ديابت گرفته اند )) توجه فرماييد:

- مواظب وسايلتون باشيد

من بودم و جمشيد و يك پادگان چشم قربان

از سلماني كه برگشتيم ، سرباز شديم .

در تخت هاي دو طرفه ، خوابهاي مشترك ديديم.

يكروز كه من نبودم ،

تخت جمشيد را غارت كرده بودند .

از نظر اين حقير يكي از بهترين و ارزنده ترين شعر هاي آقاي اكسير، ((در پادگان )) است . برجسته ترين عناصردر اين شعر تامل ملي و اجتماعي و دغدغه هاي مشترك جوانان است. ايهام قسمت آخر ،حس ملي گرايي را بر مي انگيزد . بي اختيار دادگاه خسرو گلسرخي ، ملي كردن نفت توسط مصدق و كتيبه صلح كوروش كبير براي ما زنده ميشود.مجموعه ي ديگري از اكسير توسط انتشارات مرواريد به تازگي چاپ شده ، نام اين مجموعه (( پسته ي لال ، سكوت دندان شكن است ))اكسير در اين مجموعه كه بر روي جلد آن عنوان شعر طنز جلب توجه مي كند ، 64 شعر را گرد آورده است .

اكسير بر اين باور است كه شعر بايد داراي پوسته اي براي عوام مردم و هسته اي براي خواص داشته باشد.

(( توجه )) نمونه اي از شعر اين مجموعه است .

لطفن به گيرنده هاي خود دست نزنيد

فرستنده اشكالي ندارد

تلوزيونتان رنگي هم كه باشد

كلاغ ها ،

سياه و سفيد پخش ميشوند.

* * *

مختصري از زندگي اكبر اكسير

اكسير در 4 اسپند ماه 1332 در محله ي آبروان شهر مرزي و زيباي آستارا چشم به جهان گشود و تا زمان بازنشستگي با مدرك ليسانس ادبيات پارسي دبير دبيرستانها ي آستارا بود و هم اكنون در اين شهر سكونت دارد .

اولين شعرش در سال 1347 در يكي از نشريات وقت چاپ شد كه به قول خودش

" (( چون تمام نسخه هاي آن نشريه را خريدم كسي از چاپ آن مطلع نشد ))"

او در كنار شعر ، نقد ، روزنامه نگاري و طراحي آرم را هم پي گرفت. شعر را تا سال 1372 ، با چاپ اولين مجموعه اش در سال 1361 (( در سوگ سپيداران )) ادامه داد و از سال 1372 تا 1382 به مطالعه و تحقيق روي آورد و سكوت شعري خود خواسته را اختيار كرد .

در سال 1382 ، با مجموعه ي شعر (( بفرماييد بنشينيد صندلي عزيز )) به دنياي شعر بازگشت.و همان سال مجموعه ي شعر (( زنبورهاي عسل ديابت گرفته اند )) به علاقمندان شعر فرانو عرضه كرد و آنان را با نوع ديگري از شعر طنز آشنا ساخت .

او با معرفي شعر (( فرانو )) با شعر شويي و شعر كليشه اي و تكراري مواجهه نمود و با طرد دوم شخص مفرد مونث از شعر ، توجه به اشياء و محيط زيست و ميراث فرهنگي را در شعر امروز به چالش كشاند و به زبان مردم از درد مردم سخن گفت . هم اكنون از اكسير در ويژه نامه ي (( ادب و هنر )) روزهاي پنجشنبه ي اطلاعات بررسي كتاب هاي طنز و مقالاتي پيرامون شعر فرانو چاپ ميشود.

منابع و ماخذ :

· روزنامه اطلاعات 24/بهمن /1385

· روزنامه اطلاعات 30/خرداد/1387

· روزنامه اطلاعات 20 / تير / 1387

· بفرماييد بنشينيد صندلي عزيز-اكبر اكسير – نيم نگاه 1382

· زنبورهاي عسل ديابت گرفته اند – اكبر اكسير-ابتكار نو 1385

· پسته لال سكوت دندان شكن است –اكبر اكسير-مرواريد 1387

علي رضايي – تيرماه – 1387

شعری از استاد ناصر فیض

1tar2tar3tar — Wed, 07 May 2008 16:18:18 GMT

کلید۲

کی بی اجازه قفل کسی واکند کسی یا بر د ر ی کلید دگر ر ا کند کسی

عمر کلید ا و به د ر ا ز ا نمی کشد با قفل ها ا گر نه مدارا کند کسی

وقتیکه پای عاطفه سردست دیده اید؟ من دیده ام بدست خودش ها کند کسی

ما دیده ایم - گاه - کلید ی بزرگ را ا ز دسته ی کلید مجز ا کند کسی

ما دیده ایم گم شده چیزی درون قفل چیزی درون آن نه که پیدا کند کسی

اما ند یده ایم زمانی که قفل نیست لازم شود کلید به درها کند کسی

یکبا ر هم ندیده ام ای قفل تا کنون کار تو را حواله به فرد ا کند کسی

آ یا شنیده ا ید که یکبا ر قفل ر ا بنشیند و ز دور تماشا کند کسی؟!

هر قفل٬ بسته بر در گنج مراد نیست د کا ن بی متا ع چر ا و ا کند کسی

دیگر به قفل ٬یا به کلید احتیاج نیست و قتی تفو به لذ ت د نیا کند کسی

هر قفل با کلید خودش باز می شود وقتی درست فعل خود اجرا کند کسی

با ذ کر قفل٬قفل٬ میسر نمی شو د شیرین دهان به گفتن حلوا کند کسی

اصلادرست نیست که چون قیس عامری رو با کلید خویش به صحرا کند کسی

هر گز به قفل هیچ کسی دل نمی دهد وقتی که با کلید خودش تا کند کسی

شعری که با کلید سرودیم پیش از این باید برای قفل تو معنا کند کسی

جای کلید داخل قفل است٬دیده اید؟! آ یا کلید د ا خل لو لا کند کسی؟!

یا د ر میا ن قفل بر ا ی گشو د نش هر گز کلید خویش ز پهنا کند کسی؟!

پیدا و و ا ضح است که آنرا ندیده اید هرگز به قفل جز به درازا کند کسی

در قفل یک دریچه ی بسته د و تا کلید کی در گذشته کرده که حالا کند کسی!

عمر کلید خو د منما صر ف نا کسا ن حیف از طلا که خرج مطلا کند کسی!

جلد کتاب شعر خو د ت را طلا مکوب حیف از طلا که خرج مقوا کند کسی

ا ما بر ا ی آ نکه بما ند کتا ب را عیبی ندارد ا ینکه مشما کند کسی

تا اینکه ناگهان نشود جلد آن خر ا ب وقتی که هی کتاب تو را وا کند کسی

ا ی قفلها که هر طر فی میل می کنید ترسم دراز دستی بی جا کند کسی

روزی تمام می شود ا ین قفل یا کلید فکر ی برای ر و ز مبا د ا کند کسی!

بسیا ر دیده ایم که من من کنند خلق ا ما ندیده ا یم که ما ما کند کسی

در کار خیر حاجت هیچ ا ستخاره نیست خوبست اینکه قفل کسی واکند کسی

پا داد اگر شبی٬ که گشودست باب لطف دستی به سو ی عالم با لا کند کسی٬

زشتست اینکه جای کلید از خدای خویش یکبا ر ه آ ر ز و ی مر با کند کسی!

یابا خدای خود که سرش هم شلوغ هست از قفل خویش طرح معما کند کسی

هر جا کلید هست به قفل است احتیاج این منصفانه نیست که حاشا کند کسی

یارب! چگو نه روز قیا مت میسر است قفلی بر ا ی خویش مهیا کند کسی!

آنجا ٬ خد ا ی من! نکندمثل ا ین جهان باشد٬ که هرچه خواست به هرجاکندکسی!

یک عمر می شود سخن از قفل یار گفت فکر ی بر این قصیده ی غرا کند کسی

هر گز نمی شو د گر ه کو ر موج٬ با ز هر چه کلید دا خل د ر یا کند کسی

زیرا خدا نخواسته هرگز در این جها ن کاری که کرده حضرت موسی کند کسی

شر ح کلید و قفل به پایان نمی رسد کو٬ تا قلم ز جنگل ا فر ا کند کسی!

بی شک در آن زمانه نباشد مرا حیات هم سنگ این قصیده گر انشا کند کسی

بعد از همین چکامه دگر انتظار نیست از من کلید و قفل تقاضا کند کسی

یعنی نه شخص من که به جز من ز هیچکس رخصت نمی دهم که تمنا کند کسی

زیرا که پای هر سخن از قفل را هنوز شایسته نیست غیرمن امضا کند کسی

من چون خودم به کفش کسی پا نمی کنم در کفش من خدا نکند پا کند کسی!

1tar2tar3tar — Tue, 18 Mar 2008 14:05:18 GMT

زمانه قرعه ی نو میزند به نام شما خوشا شما که جهان میرود به کام شما

نوروز تان پیروز

وقتشه رفیق

بچه ای در آغوش مادرش خوابیده بود و مادر آرام آرام به حرکت خود ادامه می داد، زن سریع از جلوی چشمانش دور شد، مردم با سرعت رد می شدند، گاهی خیابان معلوم نمی شدو گاهی لباسی، رنگ روسریی، یا کفشهایی، کفشهایی خسته، پاره،نو، زنانه، مردانه، گاهی دستی کشیده می شد، گاهی چادری باز می شد، چادرهایی که روی زمین کشیده می شدند.

چشمانش از حلقه بیرون زده بود به دیوار بین دو مغازه تکیه داد، دستی روی شکم خود کشید، بدنش می لرزید، کف دستانش عرق کرده بود، می خواست بنشیند اما نتوانست، به مردمی که رد می شدند فکر می کرد گاهی صدای خنده ، صدای پچ پچ زنانه، گاهی صدای خشنی عصبانی، کمی قدم زد، دنبال چشمها گشت، حال می توانست تمام بدن او را ببند، چشمانی تیره از پشت عینک، موبایلی در دست، می دانست که صورتش پر از اخم چروک شده ولی به او اهمیتی نداد، 24 ساعت فکر کرده بود، در آخر هم مردد شد.

به گذشته اش فکر می کرد، خاطرات خوش از گذشته پاک شده بودند، این همه غم و غصه ، بیگاری کردن، پای سنگینی پایش را فشرد، بوی ادکلنی نامطبوع در مشامش پیچید، کاغذی در دستش گذاشته شد.

ـ الآن وقتشه رفیق،

رفیق به من نگاه کن، من خودم تمام کارهای این دفتر رو انجام می دهم، تمیزش می کنم، نامه هارو بایگانی می کنم، تایپ می کنم و ...، من خودم رو برای خلق وقف کرده ام،

رفیق هر کس بین ما یک وظیفه داره، بهت گفتن ، ولی من بزرگترین وظیفه را برگردن تو انداختم، می دونم از پسش بر می آیی ولی ...

رفیق تو خانواده نداری، ما خانواده داریم، تو آزادی، ولی ما رو همیشه تغقیب می کنن، ما رو می شناسی و نمی تونیم ، ولی تو می تونی بزرگترین کمک رو به خلقت بکنی.

فردا هم مثل امروز ، سال دیگر مثل امسال، بدبختی ما تمامی ندارد،

دستانش را مشت کرد، محکم به سمت جلو قدم برداشت، به هر کس که از کنارش رد می شد تنه می زد.

به طرف جمعیت رفت، شستی را فشار داد،

........................................................

بسم الله الرحمن الرحيم

زني كه روي خاك را بوسيد.

چشمانم سنگيني ميكرد.صداي راديو را كمتر كردم. سيگارم به نصف رسيده بود.نميخواستم سيگار را خاموش كنم.همه دود سيگار را بيرون ميدادم . صداي دعواي گربه ها از كوچه مي آمد.يك لحظه سوزشي بين انگشتانم احساس كردم.خاك سيگارم ريخته بود، گربه ي پيروز رجز خواني ميكرد.دلم براي گربه مغلوب سوخت ،اگر خوابم نمي آمدحتما كمكش ميكردم. سيگارم را از پنجره به حياط پرتاب كردم. صورتم را به متكا ماليدم، گرم شده بود.صداي جيغي آشفته ام كرد. راديو را خاموش كردم. نيم خيز شدم.احساس كردم توهمي از كم خوابي بوده است.صداي جيغ بلند تر شد روي تخت نشستم. گربه ها دعوايشان شروع شد. باز هم صداي جيغ آمد. سرم را از پنجره بيرون آوردم، گوشم را تيز كردم. صداي ضجه مي آمد.تعجب كردم، همه خواب هستند،گوشهايشان كر شده.صداي همسايه روبه رو را شنيدم، سايه شان را روي بام ديدم. در حال انداختن رختخواب بودند، آنها هم صدا را نشنيده بودند.گربه ها صدايشان را بلندتر كردند. شبگرد سوت ميزد. زن گريه ميكرد. صداي گريه زن در صداي گربه ها و شبگرد معلوم نبود.سايه اي از كوچه رد ميشد. صدايش مي آمد، با خود حرف ميزد، فحش ميداد.سايه خسته بود .سايه با خودش ميخنديد. بسته سيگار را برداشتم، سيگاري از آن بيرون آوردم.تمام مدت را به آسمان خيره شده بودم. زمين نوري نداشت.ماه هم نبود .يك ستاره در حال چشمك زدن را ديدم. دنبال صداي گريه ميگشتم. گربه ها خسته شده بودند ، شايد خوابيده بودند. صداي نامفهوم سگي از دور مي آمد، شايد براي توله استخواني ميبرد. صداي چرخيدن چرخهاي ماشينها روي آسفالت مي آمد. بوق ممتدي آمد. شايد راننده اي سبقت بدي گرفته بود. شايد در ماشين مريضي داشت. زني در حال زايمان، مردي در حال مرگ. پسري كه زيپ شلوارش گير كرده بود يا دزدي كه فرار ميكرد.

دنبال صداي گريه گشتم ، سيگارم ديگر چيزي نداشت. آنرا به حياط پرتاب كردم. در باغچه افتاد. شايد روي گلي كه ميخواست فردا سبز بشود و شايد و شايد، شايد...

سرم را زير پتو پنهان كردم.آن زن از من كمك ميخواست. همه خوابيده بودند. من با صداي او از خواب برخواستم. شايد او در چنگ دزدي افتاده بود، شايد پاي پسرش خراش برداشته بود، شايد اسير خفاش شبي شده بود. شايد شوهرش رهايش كرده بود، شايد به غريبي خود گريه ميكرد. كاش ميتوانستم مثل همه به خواب بروم. پتو را كنار زدم، آمدم سيگار روشن كنم، ولي تنهايي و بي كسي زن عذابم ميداد.صداي حرفهاي عاشقانه همسايه روبرو را شنيدم. حيا در آخر شب بود .اين شب نه ماه بود نه شهابي كه رد شود شايد دل من به اين شهاب خوش ميشد. شايد شهاب صداي گريه زن را ميشنيد.

من هيچ كاري نميتوانستم بكنم. زن تنها بود و گريه ميكرد. من هم گريه سر دادم ، تا تو تنها نباشي.

.....................................................................................

بسم الله الرحمن الرحيم

زني كه ندانست چگونه روسپي شد

دود دور لامپ را گرفته بود.امامعلي پُك محكمي به سيگار زد.چشمانش خيس شده بود.با لحن محزوني گفت.

_ به خدا حاج اميد تا حالا كمربندم براي ناموس مردم باز نشده است.ولي خودت از ماجرا خبر داري، به خدا اين حق من نبود.

_ ديروز داشتم ماشين حاج فرهادي را ميشستم كه دايي ام آمد به من گفت: شاگرد قبلي حاجي ديروز وقتي سرويس بودي حاجي را ديده است كه به خانه شما ميرفته است. اگر يك خانوده توي ده اينطوري بود ضعيفه اش رو از گيس تو خلا آويزون ميكرد.بي غيرت از فردا كلاه قرمصاقي هم سرت بزار، حياكن...

امامعلي سيگارش را زير پايش له كردو سيگار ديگري گراند.

_ عرض ميكردم حاج اميد، به خدا ميخواستم زمين دهان باز كند و مرا بخورد تا اين حرفهارا نشنوم.مگر من چه گناهي به درگاه خدا كرده بودم كه اين لكاته رو تو دامن من گذاشت؟ هرسال محرم و صفر را تمام مشكي پوشيدم.دهه ي قتل را كار نكردم.دو شب شام دادم.آنقدر سينه زدم كه تمام موهاي سينه ام كنده شد.

امامعلي دستمالش را در آورد و اشكهايش را پاك كرد.سيگارش خاكستر شده بود.سرش را پايين انداخت واز مغازه بيرون رفت.

- بيا بريم خانه هم دارم . بچه هايم مدرسه رفتن و تا ظهر نمي آيند.

- صبر كن دو تا لاشه قرار است برايم بياورند.وقتي درستشان كردم مي آيم. راستي گفتي شوهر داري يا مطلقه اي .

- شوهرم رفته تهران تا فردا هم نمي آيد.

- برو از دكان من بيرون . وگر نه با همين ساطور تكه تكه ات ميكنم... زنيكه هرزه... ما اينكاره نيستيم.درسته منزل نداريم ولي اهل اين كثافت كاري ها هم نيستيم. برو تا منكرات خبر نكردم...

- خوب رفتم . ترسو... بگو نميتوانم.پول كه اَزَت نخواستم. ببين چقدر زمانه عوض شده...هي فردا نياي موس موس كني اگر حالا آمدي هستم فردا ديگه نيستم خود داني...

- والله كه دست رو ضعيفه بلند نكردم و اگر نه از اين صلابه آويزونت ميكردم ... برو آشغال ، بي خانواده.

- حاج اميد خستگي اين ده سال از تنم بيرون رفت . يك نفس راحت دارم ميكشم.

امامعلي سينه اش را جلو داد وسيگاري روشن كرد

به خدا ديگه كسي در ترمينال به من نميتونه حرفي بزند. همه شوفر ها لال مي شن

دايي ام زبانش ميبرد حلق و حنجره اش به هم مي آيد.

حاج اميد در نوشابه را باز كرد و به امامعلي تعارف كرد. امامعلي نوشابه را با يك نفس خورد. سيگارش را خاموش كرد. در حال خداحافظي كردن از حاج اميد بود كه در همين لحظه صداي جيغ زني از كوچه آمد.

_ خون... خون...

صدا خفه شد.

1tar2tar3tar — Tue, 18 Mar 2008 11:19:18 GMT

یکی دیگر از داستانهای علی رضایی

منتظر نقدهای استادانه تان هستم

برای آخرین دفعه

من و تو روی سکوی کنار چمنها نشسته بودیم، مردی روبه روی ما خوابیده بود، ساعدش را روی چشمانش گذاشته بود، گاهی دستانش را بر هم می زد، تا مگسهای را که کنارش می آمدند بپراند چند گنجشک آرام آرام روی زمین می جهیدند، تو در حال شعر خواندن بودی، برای اینکه گنجشک ها نپرند، تو از جایت تکان نمی خوردی، شعر را آرام می خواندی، گنجشکها با صدای پای دخترکی پریدند مرد انگار سالها مرده بود، تو انگار شعر نخوانده بودی ، آسمان را سبز می دیدی،

کتاب را بستی، سیگارت را برداشتی، سیگارهایت روی زمین افتاد، سیگارها مثل درختانی که دور از چشم جنگلبان بریده شده بودند روی زمین خودنمایی می کردند، توسیگارها را ندیدی و پا روی آنها گذاشتی،

می خواستم یکی از سیگارها روی زمین را بردارم، مرد خمیازه ای کشید و به آسمان خیره شد، سوراخ کوچکی از برگهای درختان به دور مانده بود، چشمهایش را بست ، روی دست من نقش نگار کف کفشت افتاد، تو نفهمیدی آتش سیگارت افتاده و به آن پک می زدی، دود از بینیش خارج می شد، من فکر می کردم ، کلاغها روی شاخه نشسته بودند ، گاهی تک صدایی می دادند ، پاهایی جلویم را گرفت مرد را نمی دیدم، دستانی حلقه شده، شکمی برآمده به دنبال اسم می گشتند، گوش پسرکی کشیده شد، مرد دیگرآنجا نبود، باد شمشادها را تکان می داد، زنبوری راهشی را گم کرده بود، باد بوی تعفنی را آوردتو خمیازه ات را نیمه تمام گذاشتی،

آفتاب روی دفتر من را گرفته بود، ولی باد نگذاشت که بماند،

ـ آی آدمها بر ساحل نشسته شاد و خنداندید

بچه گربه ای به چشمانم خیره شد، چشمان معصومش را دیدم ، چشمان سرخ تو را فراموش کردم موتور سوار سبز پوش به چشمانت خیره شد، تو می خواستی فرار کنی اما نتونستی من چشمانم را بستم گربه روی پایم نشسته بود، سرش را به پایم می مالید،

ـ خانه ام ابری است اما ابر بارانش گرفته است.

روی سکوی کنار چمنها کسی نبود یک کتاب همراه بسته خالی سیگار آنجا افتاده بود

پنج شنبه 11/4 مرداد 1386

1tar2tar3tar — Fri, 07 Mar 2008 18:39:18 GMT

شب فراموشي

صداي سوت زدنش در خيابان ميپيچيد. چند دقيقه يكبار ماشيني به سرعت از خيابان رد ميشد. كسي در پياده رو نبود. آهسته قدم ميزد، به تمام ديوارها توجه ميكرد. تمام اعلاميه ها را ميخواند. توجه اش به گوشه اعلاميه اي كه چند اعلاميه ديگر رويش آورده بودند جلب شد . سعي كرد اعلاميه هاي ديگر را بكند اما نتوانست، فندكش را روشن كرد تا خوب ببيند . دستش را به ديوار ميكوبيد. گوشه اي از انبوه اعلاميه هايي كه روي هم آمده بودند را از ديوار جدا كرد، فندك را به زير آن برد . اعلاميه اي از جيبش بيرون آورد، گوشه را با گوشه هاي اعلاميه مقايسه كرد. تكه هاي سوخته چشمك زنان روي زمين مي آمدند. سوت زدن را شروع كرد. آهسته به حركتش ادامه داد. ناگهان صداي سوت قطع شد.

_ امشب ديگر اثري از تو باقي نميماند همه فراموشت ميكنيم.

خرداد 1386

شوكران

ساق چپ زن دختر كنار ركاب ماشين پيدا شد.سيگاري روي زمين اُفتاد.مردي زير آفتاب چمباته زده بود، زير لب گفت ( خدا حفظش كنه )

صداي دزد گير ماشين زنها را ساكت كرد، دختر مقنعه اش را جلو داد.زنها لا الله الا اللهي گفتند وبه سبزي پاك كردنشان ادامه دادند.

مرد رمال چيزي در گلوي خود انداخت و قلپي چايي رويش خورد، مرد پيش دختر آمد و گفت: (( آبجي آتيش داري )) دختر نگاهي به او انداخت و زير لب گفت (( اَلوات ))و به طرف رمال رفت.رمال ميكروفن را برداشت و ميگفت.

هر كَس دختر دم بخت داره ،

هر كس بچه اش نميشه،

هركَس شوهرش مريضه ،

هركَس چيز خورش كردن ،

دواش پيش منه ، خونَت جِن داره بيا پيش من تا فراريش بدم .

دختر رمال را صدا كرد. رمال ميكروفن را كنار گذاشت و گفت (( بله خواهرم ... ))

دختر با لحني مرتعش گفت (( براي سلامتي مسافر هم دعا داري ))

رمال ريشش را خاراند و گفت (( الساعه برات آماده ميكنم )) دختر لبخندي زد.

رمال كاغذي را در پلاستيك گذاشت. مقداري پول به رمال داد. رمال گفت (( انشا ا... سالم ميرسد‌))

تايمر112 را نشان ميداد، دختر سرش را روي فرمان گذاشت

- ببين خانم عاشقتم. به خاطر شما خواب و خوراك ندارم، تو را به خدا اين شماره رو بگير.

دختر صورت پسر را ورنداز كرد.پشت سبيلش تازه سبز شده بود. شماره رو تو جيبش گذاشت و به راهش ادامه داد. به خانه رسيد در را باز كرد صداي پاپا را شنيد:

- دختر ورپريده تا حالا كجا بودي؟ زري اون كمربند رو بده تا سياش كنم.

بوق ماشين ها او را به خودش آورد. به سرعت حركت كرد . داخل كوچه اي پيچيد، زنگي را سه بار فشار داد، دستي از لاي در پول را گرفت و بسته اي در دستش گذاشت. به خانه رفت.روي تخت دراز كشيد، چشمانش را بست.

* * *

پسر از دور نمايان شد، خودش را به او رساند. كنار هم حركت كردند، پسر دستش را گرفت. او احساس غرور ميكرد. رفت و آمدهايشان ادامه داشت تا اينكه يكروز پاپا آنهارا باهم ديد.

دختر در خانه زنداني شد، زري به او غذا ميداد، يك روز زري گفت: ((پاپا مجنون خان رو زدش براي مردن. حالا هم مجنون خان آب خنك نوش جان ميكند )) خنده اي كرد و درب را قفل كرد.

يك ماه بعد پاپا اجازه داد كه به مدرسه برود. يكروز در راه بازگشت ، ماشيني جلويش يستاد، او را به زور داخل ماشين انداختند . پسر دستمالي را به دهانش گرفت، پلكهايش سنگيني ميكرد.

با سيلي محكمي از خواب پريد.در جايي تاريك بود، چشمانش كم كم چيزهايي را ديد. او را به يك ستون بسته بودند، پسري را ديد ، صورتش آشنا بود. پسر آستين دختر را پاره كرد، دختر التماس ميكرد ، دندانهايش را روي بازوي دختر فشار داد. دختر ناي جيغ زدن نداشت.فوراً سرنگي را در دستش خالي كرد. چشمان دختر رو به سياهي ميرفت.

چشمانش را باز كرد.پاپا و زري بالاي سرش بودند. براي اولين بار گريه پاپا را ديد، پاپا گونه دختر را بوسيد.

چشمانش را باز كردتمام بدنش درد ميكرد .زرس بسته اي به او داد و گفت: اين رو پست آورده، بسته را باز كرد . چند تا سرنگ و مايعي كه در يك شيشه بود. فوراً سرنگي را پر كردو در دستش فرو كرد.

چشمانش را باز كرد، به قاب عكس روي ميز آرايش خيره شد. فكر اينكه بعد از 20 سال او را ميخواهد ببيند كلافه اش كرده بود. زنگ موبايل را سر ساعت 4 تنظيم كرده . كيفش را باز كرد، بسته را بيرون آورد، مقداري از ماده سفيد رنگي رادر قاشقي ريخت و آنرا گرم كرد. آنرادر سرنگي كشيد.مچ پايش را بالا زد. سرنگ را فرو كرد، سيگاري روشن كرد و به قاب عكس نگاهي انداخت، چيزي زير لب زمزمه كرد.

* * *

صداي آژير تمام كوچه را بيدار كرد. زني روي خاك نشسته بود و آهسته گريه ميكرد. پاپا عصبي بود زن به سمت پاپا رفت و گفت:

- تو اين كا رو كردي ، بعد از 20 سال ميخواستم ببينمش، تو كشتيش ...

پاپا مشت محكمي به ديوار زد.

13/12/1385 پايان

1tar2tar3tar — Fri, 07 Mar 2008 18:38:19 GMT

علي رضايي دانشجوي ليسانس فيزيك هسته اي

متولد تيرماه 1366

از 10 سالگي با سرودن شعر پاي به دنياي ادبيات گذاشت.

پس از سالها فعاليت در اين زمينه در سال 1382 با راهنمايي استاد گرانقدري چون عليرضا روزبهاني قلمش را در باديه داستان و داستان نويسي فرسود.

وي هم اكنون به عنوان يكي از نويسندگان برتر غرب كشور در استان همدان به شمار مي آيد

وي حال در كنار خلق داستان مسئوليت فصل نامه ادبي بامداد را نيز بر عهده دارد .

با مطالعه داستانهاي اين نويسنده بسيار جوان و خلاق با او و افكار بسيار جالبش آشنا خواهيد شد .

(( متن برگرفته ازوبلاگ انجمن نويسندگان جوان ملاير نوشته مصطفي ميرزايي پيهاني مي باشد ))